كاش ميشد بر جدايي خشم كرد شاخه هاي نسترن را با تواضع پخش كرد كاش ميشد
خانه اي از مهر ساخت مهرباني را در آن سرمشق كرد روي دلهايي حقيقي نقش كرد

|+| دلنوشته های سبا در شنبه بیست و یکم بهمن 1385 ساعت 10:33 |

امشب اين خانه عجب حال و هوايي دارد . گپ زدن با در و ديوار صفايي دارد . همه رفتند از اين خانه ولي غصه نرفت. بازم اين يار قديمي چه وفايي دارد

|+| دلنوشته های سبا در شنبه بیست و یکم بهمن 1385 ساعت 10:25 |

هميشه همينطور است يکي مي ماند تا روزها و گريه را حساب کند يکي مي رود تا در قلبت بماند تا ابد اشک هايت را پشت پايش بريزي رسم روياها همين است که تنها بماني با اندوه خويش روزها و گريه ها را به آسمان خالي ات سنجاق کني بايد باور کني که بر نمي گردد

|+| دلنوشته های سبا در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 ساعت 16:47 |